Buitenland

VISVERSLAG: De maagdelijke Slätbaken archipel, deel 1

Wanneer je het over de Zweedse scherentuin hebt, dan valt al gauw de naam Västervik. Niet zo gek want daar zijn de afgelopen decennia hordes snoekvissers naar toe getrokken op zoek naar zoutwatersnoeken. Maar de scherentuin aan de Zweedse zuidoostkust is onnoemelijk groot met duizenden eilanden en ontelbare baaien, die zelden (of nooit!) bevist worden! Zo’n nog ‘maagdelijk’ gebied vind je tussen Västervik en Stockholm; de Sankt Anna & Slätbaken archipel in de provincie Östergötland.

TEKST EN FOTO'S Arnout Terlouw



In dit gebied runt de sympathieke Kari Danielsson een kleinschalig gidsbedrijfje met de beste boten die er in Zweden te vinden zijn. Hier geen boten met 15 pk motoren waarmee je met wind tegen geen kant op kunt, nee superstabiele, brede aluminium (Buster L) boten met 50 pk 4-takt motoren die met 50 km over het water kunnen scheuren, waarmee je de verst gelegen baaien binnen 20 minuten kunt bereiken. Natuurlijk is het ook hier oppassen geblazen voor verraderlijke rotsen, maar die zijn doorgaans zeer goed aangegeven op de waterkaarten. Kortom, Kari wil alleen het beste van het beste voor zijn gasten en dat is in alles te merken. Een verwoed visser die vrijwel alle dagen op het water zit, met of zonder klanten, en als geen ander weet waar in dit uitgestrekte gebied de dikke snoek (en snoekbaars!) dames huizen. En die zitten maar al te vaak vlak voor de deur, want daar liggen enkele van de beste stekken! Best wel een beetje ironisch – heb je de beschikking over supersnelle visboten, hoef je vaak niet ver te varen om kans te maken op een dikke metersnoek!

 



Dat bleek ook wel toen ik, samen met vismaat Dirk Wezelman, de tweede week van oktober op bezoek was bij Kari. Bij aankomst vertelde Kari ons dat we misschien wel precies op het juiste moment gearriveerd waren. Twee dagen ervoor had hij nog met Poolse klanten 4 metersnoeken in de boot gehad. Maar toen was het echt snoekweer met een zuidwestenwind, buien en een mild temperatuurtje. Toen wij arriveerden was daar al niets meer van te merken, de wind in de noordhoek gaan zitten en de temperatuur was al aardig aan het kelderen… Maar na de lange autorit waren we natuurlijk niet te houden en nadat we onze spullen hadden gestald in de comfortabele woning in Karlshamn, vrijwel direct aan het water met de bootsteiger voor de deur, zaten we diezelfde middag nog op het water om de laatste uurtjes voor het donker mee te pikken. Hoopgevend was het om te zien hoe de nodige aasvis in de oppervlakte buitelde en dat de eerste snoeken zich melden, zij het kleintjes. Op de high tech fishfinder waren op wat dieper water grote wolken met aasvis te zien, al had Kari ons verzekerd dat de snoeken inmiddels ondiep, tussen de 1-3 meter, gezocht moesten worden. Daar hadden wij zo onze eigen ideeën over, maar later zou blijken dat Kari (alweer) gelijk zou krijgen…







De volgende dagen zakte de temperatuur nog verder met zelfs vorst aan de grond en dat kwam de visserij natuurlijk niet ten goede. Richting de Baltische Zee werd het water kraakhelder, zo helder dat je gemakkelijk 5-6 meter diep op de bodem kon kijken. De ene baai was nog mooier dan de andere, maar van de grote vissen geen spoor. We sprokkelden wel wat vissen bij elkaar, maar het was al snel duidelijk dat iets troebeler water meer kansen bood. En laat dat net nu vlakbij ons huisje liggen! Hier kwamen we al snel meer vis tegen, al waren ze behoorlijk passief, dicht tegen de bodem liggend tussen het afstervende wier. Jerkbaits waren niet echt effectief, maar kleine swimbaits en met name de nieuwe 30 cm Real Eel van Savage Gear zorgden er voor dat er toch snoek in de boot kwam. Geen meters, al zag Dirk een dikke 110 cm+ onder zijn kunstaas wegdraaien, maar wel enkele fraaie vissen tot 95 cm. Ook de luidruchtige Sébile Onduspoon lepel schudde de vissen wakker. Kari is een grote fan van lepels geworden in het formaat XL en daarmee heeft hij dit jaar bijna al zijn metersnoeken gevangen!





Op de ochtend van de derde dag, toen de regen met bakken uit de hemel kwam, waren we getuige van een uniek spektakel. Achterin een lange baai waar de wind vol instond en een riviertje uitmondde die het water smerig bruin kleurde, zag ik een waaier van kleine vis wegschieten. In de buurt gekomen zagen we hoe een 10-tal snoeken als hongerige wolven zich vol overgave stortten op de wolken met aasvisjes, daarbij soms volledig uit het water komend. We zagen dat het geen echt grote vissen waren, maar natuurlijk vlogen onze kunstaasjes al gauw die kant op. Het bleek dat er nauwelijks een meter water stond, het was ook vrijwel volledig dichtgegroeid met wier, maar desondanks konden we met klein kunstaas enkele van deze ‘wolven’ strikken tussen de 70 en 85 cm.



Dat was wel de enige echte opleving die dag, want de visserij werd moeizamer en moeizamer en ook Kari, die diezelfde middag op het water was, moest bekennen dat dat het niet meeviel om een snoek over de streep te trekken, als wist hij tegen de avond nog 8 snoeken te vangen bij een paar rotsen onderwater.



Zouden de grotere vissen zich de laatste dagen nog laten zien? Volgens Kari zaten ze er zeker, alleen dit jaar al hadden meer dan 50 metersnoeken de binnenkant van zijn boot gezien! Zijn twee grootste snoeken tot dusver zijn 123 en 126 cm…

In deel 2 zie en lees je hoe het ons verder verging die week.

Om de bijhorende reacties te bekijken heb je een account nodig.

Registreer of log in als je reeds een account hebt.

Leden

21190

Foto's

92088

likes

242